<?xml version="1.0" encoding="iso-8859-1"?><rss version="0.92">
			 <channel>
				  <docs>http://blog.unijimpe.net/rss</docs>
				  <title>Catálogo de libros</title>
				  <link>https://www.bubok.es/</link>
				  <description>Puedes comprar en nuestra librería todos los libros publicados en Bubok.</description>
				  <language>es</language>
				  <managingEditor>info@bubok.com (Bubok Publishing)</managingEditor>
				  <webMaster>info@bubok.com (Bubok Publishing)</webMaster>
		<item><title>Mi capitán..., ¿a quién disparo?</title><link>https://www.bubok.es/libros/279682/mi-capitan-a-quien-disparo</link><description>La primera mitad del siglo XX fue, en extremo, convulsa en nuestro país al igual que en el resto del continente... o del mundo.  La familia republicana de los Ochoa, berciana, de Arborbuena, vivió en sus carnes todas cuantas circunstancias adversas pudieron darse, hasta el punto de que dos hermanos, Andrés y Emilio, se vieron inmersos, por caprichos del destino, en la guerra fratricida de mil novecientos treinta y seis.  Republicanos ambos, lucharon... uno defendiendo al gobierno democrático de la nación y el otro reclutado para el bando nacional.  Acabada la contienda, el hermano menor regresaría a su casa, mientras que el mayor sería condenado a treinta y seis años de prisión en penales y campos de trabajo, al igual que muchos miles de soldados del ejército derrotado.  Sobre ellos y su familia surgió, casi sin pretenderlo, esta novela que, aunque alejada en el tiempo, sigue presente en los corazones de aquellos y aquellas que escuchamos de boca de nuestros padres, madres o abuelos las atrocidades que, en nombre de la ley, se cometieron de uno y otro lado del frente, así como durante los penosos años posteriores.</description></item><item><title>Contos a carón da lareira</title><link>https://www.bubok.es/libros/272981/contos-a-caron-da-lareira</link><description>Na nosa aldea, Arcos de Valdeorras, como en tantos centos delas do noso país, a cociña da casa converteuse desde a antigüidade no centro de reunión dos veciños e veciñas máis próximos, cara ao anoitecer, cando os labores do campo remataban ata o día seguinte. A carón do lume da fogueira, onde se preparaba a cea adoitaban falar dos aconteceres diarios do lugar ata ben entrada a noite.  Entre grolos de viño e cuncas de café con chicoria, xurdían as historias máis recentes e as lendas... a meirande parte delas adornadas de misterio, de pantasmas, de lobishomes, de aparicións, da Santa Compaña, ou das lembranzas da fratricida loita acabada de  rematar pero viva nas lembranzas.  Os rapaces e rapazas escoitabamos unhas veces con atención, outras con temor. Ben sabiamos que despois nos custaría prender no sono... aínda así  ficaron gravadas na nosa memoria.  Un día, alá polos catorce ou quince anos, decidín ilas contando nas follas dalgúns cadernos. Levou varios anos  a tarefa, xa que non lle dedicaba o tempo suficiente, e ficaron entre durmidas e espertas agardando que algún día as sacase do esquecemento.  Como a todo, chegoulle a hora, coa soa intención de revivir aqueles recordos cos meus veciños e veciñas e con quen desexen coller estas follas entre as mans.</description></item></channel></rss>